Defalarca hata yaptım; hiç durmadan, nefes almadan hata yapmaya devam ettim.

Aradığım bir şey var ama ona asla ulaşamıyorum; hep yarıda kalan, hayal kırıklığı yaşatan bir şeyler var. Her defasında duvara çarpıyorum ve her çarptığımda daha fazla yara alıyorum. Tahammülüm yok, hevesim yok, güvenim kırılmış bir vaziyette izliyorum sadece olanları.

Yine bir akşam karanlık ve sessiz. Bu sefer müzik dinlemiyorum çünkü o bile anlamsız geliyor artık. Olsa da olur olmasa da. Artık her şeyi kendi haline bırakmam gerekiyor sanırım...