Aklımdan çıkmıyorsun; sana yazmamak, mesajlar atmamak için zor duruyorum. Seni ne kadar özlemişim. Eski beni ne kadar özlemişim. Senin yanında kendim gibi olabilmeyi, seninle gülmeyi, seninle ağlamayı, kendimi çok özlemişim. Heyecanlı bir ses tonumla, aklıma gelen onca kelimelerden doğru kelimeyi bulup kendimi ifade etmeye çalışmak ve beni anladığını, anlamasan da dinlediğini bilmek bana ne güzel hissettiriyor. Bana ben olduğumu, sevilebileceğimi, dinlenebileceğimi hatırlatıyor. Seni ne kadar özlemişim...

Senin gidişini hiç kabullenememiştim. Vazgeçtim zannedip vazgeçememiştim. Sana sen yokken de kıyamamıştım. Sana karşı olan hislerimi reddetmek zorundayım. İyi ki varsın gönlümün çiçeği...

01.03.2021

Eski yazılarımı okuduğumda bana hala aynı hissi uyandırıyor olman ne tuhaf, büyümemiş gibiyim, sanki hiç kötü şeyler yaşamamış, sanki hiç üzülmemiş gibi. Sanki hiç birbirimizi aldatmamış, arkamızdan bakakalmamış gibi. Seni hala özlüyorum. Arkadaşlığını, bana olan sevgini, duruşunu, bakışını, sevişini, her şeyini.

Artık eminim, beni tekrar istemezsin, ben de tekrar olsun istemem zaten. Beni tekrar sevemezsin, bilirim. Beni tekrar sevmek de istemezsin. Ama ben sende olan beni değiştirmek isterim. Ben seni her andığımda keşke dememek isterdim. Çok değiştin görüyorum, ben seni çok büyüttüm, hayat seni çok büyüttü. Artık çok güçlü birisin, bana ihtiyacın da yok. Belki de hiç olmadı, ben sana hep ihtiyaç duydum. Hala duyuyorum. Herkeste seni arıyorum; senin sevgini, senin gerçekliğini, senin dokunuşunu, senin dinleyişini... Seni hala çok seviyorum. İyi ki vardın kırık gönlümün küçük bebeği...

21.01.2023