Yalnızlık, ondan korktukça gitgide daha da içine sürüklendiğim şey. Girdabına istemsizce sürükleniyorum. Halinden memnun umursamazmış gibi yapsam da içimde hep birilerinin kalabalığının boşluğu var. Şey gibi bir his bu; sanki tüm sevdiklerim beni ziyarete gelmiş de hepsinin aynı anda işi çıkmış ve herkes bir anda gitmiş gibi. O yüzden birileri ziyaretime gelince onlar geldiği andan itibaren gidecekleri anın geleceğine odaklanıyorum yoksa acı veriyor. Neden böyleyim bilmiyorum ama bana acı veren bir durum bu. Hep yanım  kalabalık olsun istiyorum. Bu aralarsa uzun uzun insan muhabbetine olan hasretim daha da fazla arttı. Nasıl geçer bu his? sevgilim olursa mı? Yoksa arkadaşlarıma daha çok vakit ayırırsam mı? Bilmiyorum. Keşke şu an cevap verebilsen bana. Zor geliyor böyle yaşamak. Kendi kendime yeterdim eskiden. Kendi kendime eğlenirdim ama galiba kendimden sıkıldım artık. Freud bu yaşadıklarımı yaşayan insanlar için nasıl bir çözüm sunmuştur dersin? Freud  gibi düşünüp kendi davama el atayım bakalım. Şimdiii hastam yalnız… bu durumda onun geçmişine giderdim ve ona birkaç sorum olurdu. Sorum şöyle: Geçmişte sevgilin oldu mu? Ve hasta olarak cevabım; HAYIR. Pekii o zaman hiç birisi seni sevdiğini söyledi mi? EVET. Hmm. Platonik sevdiğin oldu mu? EVET. Anladımm. Hastamız duymasın ama vakamız klasik bir mükemmeliyetçi. Bugüne kadar hayatına kimseyi almamasının nedeni ise yine aynı sebepten ötürü. Bu tür vakalarda kendilerini kimseye yakıştırmazlar çok derin düşünüp baştan bitirirler. Kendi kibirleri yüzünden de hep yalnız kalırlar. Bu sorunun da kendilerinden kaynaklı olduğunu bilmeden diğerlerine atarlar suçu. Bilmezler ki onlar beğenmiyor insanları ee insanlarda haklı olarak ondan uzak duruyor. Bu kadar basit. Peki bu kişi nasıl normal bir ilişki yaşayacak diyorsanız. Şunu söyleyebilirim ki çok düşünmeyi bırakıp biraz daha ılımlı olmalı. İnsanlara yukarıdan bakmayı bırakıp aslında onların seviyesinde birisi olduğunu içten bir şekilde kabullenmeli. Bu kişiye ben dahil hiç kimse bir şey yapamaz. Bu sorunu kendi içinde halletmesi gerekiyor. Kendisi ile konuşup normalleşmesi gerektiğinin farkına varması ve tavırlarına bu ölçüde dikkat etmesi lazım. Bu tür insanların ortamlarda çok konuşan dikkat çekmeye çalışan tiplerden sanırsınız ama öyle değillerdir. Bu tipler genelde ortamlarda sessiz kalıp Google veri toplayıcısı gibi veri toplarlar. Bu kesin şöyledir, bu, bu tür şeylerden hoşlanır ve benzeri gibi şeylere odaklanıp insanları, kafasındaki kategorilere koymaya çalışırlar. Bir nevi onların statülerini analiz ederler. Bu düşünme tarzları da yine  insanları çok iyi tanıyormuşçasına onu bir önyargıya iter. Evet yalnızlıklarının bir sebebi de ön yargılarıdır. Onların kendinden daha yüksek veya alçak olduğunu düşünüp ortamdaki tavırlarını buna göre belirlerler. Hele ki ondan üstün olduğunu düşündüğü birileri ile tanışmışsa onlar için zor bir süreç baş gösterir. Çünkü o kendini farklı göstermeye meyillenir bu durum da onu kaygıya iter. Kaygılıyken rahat davranamaz ve illaki bir yerde bocalar ve o gün ona zehir olur. Kafasından konuşur ve sürekli kendi ile kıstasa girer o kişiyle. Ah ah bu durumu size anlatırken bile gerildim. Bunu kendilerine neden yaparlar ki halbuki hayat bu kadar zor değil. Neyse keşke bu durumda olan o kişinin beynini elime verseler de beyinlerinden o çok fazla düşünme derine dalma güdülerini yok edebilsem. Tek tuş, resetle gitsin. Yaşamayı kendilerine zorlaştırıyorlar kendi elleri ile. Vakamdan çok uzaklaşmayayım kendimi durdurup odaklanayım. Hmm şimdi canım Zehracığım durumunu düşünüp birkaç konuyu ele aldım. Acilen yapmaktan zevk aldığın şeylere başlaman ve insanları gözünde büyütüp veya küçültmeden onlara nötr bir şekilde davranmaya başlaman gerekiyor tatlım. Bu durumunun geçmesini istiyorsan ileriyi düşünme ve sürekli veri toplama insanlar hakkında. Herkese o an içinden nasıl davranmak geliyorsa öyle davranman gerek. Hayatını planla ama takınacağın tavrı önden düşünme. Bu seni o buluşmaya gidene dek yiyip bitiren şey aslında. Sanıyorsun ki herkes seni olağanüstü sanıyor. Hayır. Onlar senin kusurlarını biliyor artık sende kusurlarını gör ve bunu bilerek davran. Mükemmel olmadığını biliyorsun ama kimse fark etmiyor sanıyorsun. Fark ediyorlar canım üzgünüm. Kusur bu gizleyemezsin o yüzden rahat ol. İnsanlar hala yanındaysa demek ki onlar kabul etmişler ve onlar için bu kusurlarının bir sakıncası yok. Sakin ol ve nasılsan öyle davran. İnan böyle olmaya başladığın andan itibaren etrafın istediğin gibi dolu dolu olacak. Doğru ve mükemmel olduğunu düşündüğün o kişiyi beklemeyi de bırak acilen. Çünkü yok öyle bir dünya. Sen kendini her şeye kapatırsan belki de seni kusurları olsa bile mutlu edecek kişileri kaçırırsın. Onlara şans dahi vermiyorsun. Dediğim gibi rahat ol, iletişim kur ve kendin ol. Ben seni seviyorum her şeyinle ne olur sen de kendini sev. Sana söyleyeceklerim Freud da olsam bu kadardan ibaret. Seni ancak sen düzeltebilir yalnızca kendine sen ilaç olabilirsin bunu unutma...