Her yanından yara almış yalnızlık, güneşe tav... Yine de bir kalp borçlu olduğunu bilir geceye, kederin kıymetini bilen...


Mutluluk yaşanıp gider de, acı ezberlenir.


Hatırımda... Kirpiklerinde deniz ağırlığı ve deden kadar yorgundu yüzün. Belki de o zamanlar aşkın nabzını tutmaktan ibaretti hissedebildiğimiz hüzün. Her zaman neşemiz galipti biten sohbetlere. Hayat kaçırıyorduk her kahkahada.


Denizin ölümsüzlüğünü bilmek başlı başına sır... Deniz, ötede ışık...


Gerisini bir tarafa bırakıp duaya küfür katmayan güzelliği sevmek zamanı... Düşüncenin sendelemesine bile izin vermemeli. Görmedik mi aşksız her şeyin hiçliğini? Bir de aşk dolu hiçlikteki her şeyden yürüyelim... ve sesimizi dinlesin tanrı kendisini duymak için...


Ne dünya acıtır insanı ne de özü iyi keder... İçine kötü yollar kıvrılan ruhlardan uzak... Gerçeği diyorum, "iyi" etmek gerek.