bu renkler bu resme sığmaz

dedim babaya

insan çocukluğundan sonra

yaşamaz aslında

sağlamasını yapar hayatın


kenar süsü yaptığı defterini arar

ısınamaz şu koca dünyada

canını yakıp onca an'ın


hayallere soyunmak

üşütür sonra en çok

sevgiden terlemeli çocukken


bu beden bu kabire sığmaz

dedim babaya

çelikten çomakları kırılmış

kalp durur oyun durmaz


ölümün canı sıkılır orda


kederden kurtulabiliriz belki

öksürüğümüze ıhlamur

ruhumuza insanlık iyi gelir


ama bu huzur bu ömre sığmaz

dedim babaya

elde kalır nisan yağmuru

o da sonbaharda yağmaz