Layığıyla yaşamak pek meşakkat 

Taşınıyorum her daim 

Ben, para etmeyen birkaç eşya, bir de zihnim. 

Ben yaşlanıyorum, eşyalar eskiyor, zihnim aynı. 

Özür dilerim hayat, hakkını veremiyorum. 

Ve bir özür de senden bekliyorum. 

Çünkü layığıyla yaşamak pek meşakkat. 

Bir köşe yapıyorum kendime bir buçuk metre kare 

Mutlu olduğumu sanıyorum ama hemen fark ediyorum, dar geliyor. 

Çıkıyorum kendimden 

Savruluyorum insanlarla başka köşelere. 

Artık her yer dar geliyor bana. 

Ne bağırmak çare getiriyor ne de susmak. 

Özür dilerim ama, layığıyla yaşamak pek meşakkat.