“Oradasın ve mutlusun. Yere sermeliyim seni çünkü imreniyorum sana. Tüm yarımlarımı yüzüme çarpıyor tamlığın, alaşağı edilmelisin kanımca.”

Buradayım ve mutluyum, öyle mi göründü sana? Ciğerime batıyor belki aldığım her nefes, can havliyle kaçmak istiyorum uzaklara. En son bulunmak istediğim yerde içime doğru büyütüyorum köklerimi, bu toprağa tutunacağına kendine doğru uzayıp zehirlesin bedenini.

Ya da buradayım ve mutluyum, her şey göründüğü gibi. Ama bilmiyorsun ki bu huzur için neler neler feda edildi, nelerden geçildi, ne acılar çekildi… Bir fikrin yok ki. Bütün göründüm gözüne demek, ne kadar uzun süre yarımlıkla cebelleştim nereden bilebilirsin ki?

Baktığın yerden her şey güllük gülistanlık olabilir. Ne durduğum yerde ne hissettiğim ne de oraya nasıl geldiğim konusunda malumat sahibi değilsin.

Kıs sesini ve işine bak şimdi!