Şimdiki aşkların çoğu samimiyetsiz geliyor bana. Dünya klasiklerini okudukça gerçekten de öyle olduklarının farkına varıyorum. Dünya klasikleri okurken "Vay be, geçmişte ne de güzel şeyler yaşanmış dünyada!" diyorum. Ama şimdiye bakınca öyle mi? Asla. Kıskanmak için yer aramalar mı dersin, sırf daha çok "tanınmak" için seviyormuş gibi yapmalar mı dersin; bunları gördükçe insanın içi acıyor ve de korkuyor. Gerçekten beni seven birini bulacak mıyım yoksa sadece kandırılacak mıyım diye düşünüyor insan. İleride bu durum belki de daha kötü bir hal alacak. O zamanki insanlar da bizim şimdiki aşkları samimi bulacak, bilemeyiz. Ki zaten hep böyledir, sürekli geçmişi güzel buluruz ama şimdiye bakınca bunda çok da haksız olduğumuzu düşünmüyorum doğrusu.