Frida Kahlo’nun Diego'dan vazgeçme eşiğiyle ilgili maddelerindeki tüm tanımlamalar bize de uyarken ben yine de vazgeçemeyişimin eşiğindeydim, anlayamadın.


Sıraladığım kıstasların altında, yeminli sözlerin alacalığında asılı kaldı davranışlarım. Sözlerim başkaydı, hareketlerim bambaşka; bunu yaparsan giderim derken yapamam dediklerimin tam ortasında buluyordum kendimi her defasında. Kuş olup pervanelerine takılmışım ama pervanelerinin bundan hiç haberi olmamış; hayat koca bir deftermiş, imza ata ata bitirmişim.Karanlığının üstüne koca bir perde geçirip yakmışım bütün lambaları, bana kör olan yüreğini ellerimle aydınlatmışım. Kimselere söz hakkı tanımadan; seviyor, deyiverdim hep. Karanlık o, dediklerinde, ışıkları yaktırdım. Hayatın sınavlarını bir bir atlatırken en ağır sınavımı verdiğimi bilemeden savurduğum büyük lafların altında bütünlemeye kaldım. Benim en büyük sınavım olmuşsun ama sınıfta kaldım, ben sende kalakaldım. Notlarıma hiç bakmadım, hesap kitap yapmadım, yanımdasın dedim, yanındayım dedim, nihayetinde; ben böyle bittim.

İstemekten de yoruldum artık. El açıp Allah'tan istemekten, yüreğimi açıp sevgi dilenmekten ve sonunda düşmekten... Yüreğim ne kadar daha dayanır bu yorgunluğa bilemiyorum, ittirerek kimi zaman yokuş aşağı vurdurarak götürüyorum bedenimi. En yakın mezarlıkta sağa çekecek gibi geliyor bazen ruhum. Dize gelmeyen insanlar yüzünden yola serildi tüm geleceğim.


Akıp giden zamansa ben daha yaşanmadım, bir kapının ardında kalakaldım, benden başka bir sen biliyordun nerede olduğumu; en ufak sarsıntıda beni orda bırakarak kaçtın, kaçarken yanında özgürlüğümü ve masumiyetimi de aldın.