bıkıyorum yavaş yavaş

her şeyden

metronun gıcırtısından

insanların vurdumduymazlığından

gülümsemeyen amcadan

her kadının ağlamasından

bıkıyorum yavaş yavaş

tenimi donduran

donuk bakışlardan

benim ellerim henüz sıcakken

kalbimi soğutanlardan

kız çocuğu gibi ürkek yürürken

aniden önüme çıkanlardan

bıkıyorum yavaş yavaş

dünyayı mükemmel sananlardan

nazar boncuğu gibi

tüm kötülükleri içine toplayanlardan

ben daha hayal kuramadan

düşümü çalanlardan

bıkıyorum yavaş yavaş

dar ve havasız alanlardan

ben dışarıda nefes alamazken

bir telefona tıkılıp kalanlardan

bıkıyorum artık

yaşadıklarımdan

yaşattıklarınızdan

yaşamak zorunda olduklarımdan

bıktım artık

Yaşamaktan.