nasıl da hüzün çökmüştür şimdi o düşsel tarlaya
hüzün;
söyleyecek çok şeyi olanların
ama yutkunup söyleyemeyenlerin atası
ondan yaratıldık biz
gezip durduk çağlarca
o yara senin bu yara benim
o kadar derinlere düştük ki
bir daha bulunamadık.
Yayınlandı
![](https://d87rq1riteunk.cloudfront.net/rails/active_storage/representations/redirect/eyJfcmFpbHMiOnsibWVzc2FnZSI6IkJBaHBBODh2Qmc9PSIsImV4cCI6bnVsbCwicHVyIjoiYmxvYl9pZCJ9fQ==--12647bca4e80301452bd464f0a90a268a9e35726/eyJfcmFpbHMiOnsibWVzc2FnZSI6IkJBaDdCem9MWm05eWJXRjBTU0lJYW5CbkJqb0dSVlE2RkhKbGMybDZaVjkwYjE5c2FXMXBkRnNIYVFLQUIya0NPQVE9IiwiZXhwIjpudWxsLCJwdXIiOiJ2YXJpYXRpb24ifX0=--f82a4683ace4fb0d12ea5d074848968fae091b5d/1000112616.jpg)
Melike Baran
2024-07-19T00:42:12+03:00Ve bazen, iyileştiğini sandığımız ânlarda bile. 🪔
Songül Uslu
2024-07-19T00:32:59+03:00Bazı duygular hep kan/ar. İnsan bunu çok sonra anlar.
Melike Baran
2024-07-19T00:30:27+03:00Derinin de derini varmış oysaki.
Hüzün çökünce değil hüzün basınca;
Anlıyor insân, dumlu dumlu...